មិនគួរពឹងផ្អែកអ្នកដ៏ទៃ

by

ព្រះធម្មាចារ្យរូម៉ានិទានរឿងឱ្យសិស្សសមាធិទាំងអស់ស្ដាប់់នាពេលចំរើនសមាធិ៧ថ្ងៃនៅរាជធានីថ្ងៃទី០៥ខែ០៩ឆ្នាំ២០០៦

តាំងពីព្រេងនាយ មានសិស្សម្នាក់ឆ្លាតវៃក៏ប៉ុន្តែមានចរិតកម្ចិលជារាងរាល់ថ្ងៃមិនព្រមរៀនមេរៀនឪពុកម្ដាយរបស់សិស្សម្នាក់នោះនិយាយថាៈ “កូនត្រូវតែមានការប្រុងប្រយ័ត្នដល់ពេលត្រូវប្រលងក៏ប៉ុន្តែមិនព្រមរៀនមេរៀនកូននិងប្រលងធ្លាក់” សិស្សនោះឆ្លើយថាៈ “ម៉ែកុំបារម្ភ!យើងបួសតាមព្រះធម៌សូរសព្ទ័នេះ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងទុក្ខឱ្យព្រះជាម្ចាស់គិតគូរយើងមិនចាំបាច់បារម្ភអ្វីទាំងអស់”ម្ដាយរបស់សិស្សនោះនិយាយថាៈ “ក៏ប៉ុន្ដែកូនក៏ត្រូវតែធ្វើឱ្យបានល្អបំផុត ឯចំណែតដែលនៅសល់ទើបទុក្ខឱ្យព្រះជាម្ចាស់គិតូរ ក៏ត្រូវតែខិតខំសមាធិ រៀនមេរៀនណាកូន”

“ប្រសិនជាញាតិញោមស្ម័គ្រចិត្តអធិដ្ឋានអ្វីៗដែលញាតិញោមប៉ងប្រាថ្នានិងក្លាយជាការពិត”ទំព័រទី៣៤រូបលោកគ្រូឈរកាន់គម្ពី
សិស្សនោះអះអាងថា “កូនបានប្រគល់ទាំងអស់ឱ្យព្រះជាម្ចាស់គិតគូរហើយ”

ពេញមួយថ្ងៃសិស្សនោះមិនព្រមរៀនមេរៀនហើយក៏មិនអង្គុយសមាធិ ដល់ថ្ងៃប្រលងលោកគ្រូប្រគល់់់់់ឱ្យមេរៀនសិស្សនោះសម្លឺងមកដោយងងឹតសូនសរសេរបានត្រឹមតែឈ្មោះរបស់ខ្លួនឯងនិងថែមប៉ុន្មានអក្សរតែប៉ុណ្ណោះរួចហើយសិស្សនោះក៏ប្រគល់ឱ្យលោកគ្រូប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមកគ្រូក៏ប្រគល់មេរៀនឱ្យកូនសិស្សនោះវិញហើយនិយាយថាៈប្អូនបានឆ្លើយយ៉ាងត្រឹមត្រូវណាស់ក៏ប៉ុន្ដែគ្រូនិងឱ្យព្រះជាម្ចាស់១០០ពិន្ទុចំណែកប្អូនវិញនិងបានសូន្យពិន្ទុ

ញាតិញោមបួសរៀនត្រូវតែមានការប្រុងប្រយ័ត្ន!ប្រសិនជាញាតិញោមកម្ចិលមិនព្រមអង្គុយសមាធិសូមធានាថាព្រះធម្មាចារ្យក៏និយាយថា “ព្រះជាម្ចាស់បាន១០០ពិន្ទុឯញាតិញោមសូន្យពិន្ទុ”ដូច្នេះញាតិញោមកុំនិយាយអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងព្រះជាម្ចាស់ជាអ្នកគិតគូររួចហើយមិនព្រមអង្គុយតាំងសមាធិទីបញ្ចប់ញាតិញោមនិងមិនបានអ្វីទាំងអស់។

ខឹងខ្លាំងអន់បញ្ញា
ព្រះធម្មាចារ្យរូម៉ានិទានរឿងឱ្យសិស្សសមាធិស្ដាប់នៅថ្ងៃទី១៨ខែ០៤ឆ្នាំ២០០៦
កាលពីបុរាណកាលនៅភូមិមួយមានប្ដីប្រពន្ធវ័យក្មេងមួយគូទើបតែកើតបានកូនមួយនៅពេលដែលទារកនោះប្រហែលជាមានអាយុបីរឺបួនខែប៉ុណ្ណោះ មានថ្ងៃមួយប្ដីប្រពន្ធមានការប៉ះទង្គិចគ្នាដូច្នេះហើយកំពុងដេញដោលដោយកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង
»អ្នកជាប្ដីៈ “នាងគឺជាស្រ្តីម្នាក់អាត្មានិយម.”
»អ្នកជាប្រពន្ធៈ “លោកជាប្ដីមនុស្សម្នាក់គ្មានការទទួលខុសត្រូវខ្ចិលច្រអូស ចូលចិត្តលេងច្រើនគ្មានសេចក្តីស្រលាញ់…”
»អ្នកជាប្តីៈ “នាងគឺជាយាយចាស់លោបលន់ មិនចេះស្រលាញ់ប្តី….”
»អ្នកជាប្រពន្ធ “លោកគឺជាមនុស្សម្នាក់គ្មានចិត្ត អាត្មានិយមអាក្រក់…”

ពួកគេចេះតែឈ្លោះប្រកែតគ្នាកាន់តែខ្លាំងឡើងៗគ្មាននរណាព្រមចុះចេញនរណា ឈ្លោះឡើយគ្នាដោយធ្ងន់ធ្ងរហើយសម្ដីដែលហូរចេញដោយការបរិហាកេរិ៍្តគ្នាយ៉ាងអាក្រក់បំផុតឈ្លោះគ្នាបានមួយសន្ទុះអ្នកជាប្តីខឹងសម្បាក៏ចាក់ចេញទៅ អ្នកជាប្រពន្ធខឹងខ្លាំងមិនចេញប្តីប៉ុន្មាទេ ទារកឮសំលេងខ្លាំងៗក៏ស្រែកយំខ្លាំងឡើងអ្នកជាប្រពន្ធក៏បីកូនឡើងបំបៅដោះក៏ប៉ុន្តែមាត់ចេះតែចេរមិនឈប់ នៅពេលដែលទារកបានបំបៅឆ្អែត អ្នកជាប្រពន្ធដាក់កូននៅលើគ្រែឱ្យវាដេក ហើយនៅតែមិនរំសាយកំហឹងគាត់ក៏បន្តចេរដោយខ្លួនឯងប៉ុន្មានម៉ោងកន្លងមក មិនឃើញទារកភ្ញាក់់ឡើងទាបបៅដោះគាត់ក៏បីកូនឡើងគឺវាបានស្លាប់ទៅហើយ គាត់មានការភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងក៏បញ្ជូនកូនទៅមន្ទីពេទ្យក៏ប៉ុន្តែយឺតពេលហើយ ជាការពិនិត្យណាស់លលោកគ្រូពេទ្យឱ្យដឹងថាទារកស្លាប់ដោយសារជាតិពុល ជាតិពុលនោះនៅក្នុងទឹកដោះម្ដាយនៅក្នុងពេលដែលខឹងខ្លាំងគ្រប់កោសិកាដែលនៅក្នុងសរីរាង្គកាយរបស់គាត់បញ្ចេញជាតិពុលរួចហើយក៏ជ្រៀបចូលក្នុងទឹកដោះម្ដាយ ទារកនៅតូចពេកមិនទាន់បង្កើតប្រព័ន្ធកោសិកាបានគ្រប់គ្រាន់ហេតុដូច្នេះហើយក៏បានស្លាប់ដោយជាតិពុលយ៉ាងដូច្នេះ។
* មនុស្សនៅពេលដែលខឹងខ្លាំងអន់បញ្ញានៅពេលដែលខឹងខ្លាំងគឺអ្វីៗក៏មិនដឹងទាំងអស់ បង្ករាល់កំហុសគួរឱ្យសោកស្ដាយដោយមិនដឹងខ្លួន ដូច្នេះហើយញាតិញោមជាអ្នកបួសត្រូវចេះធ្វើជាម្ចាស់អារម្មណ៍ខ្លួនឯង

គ្រប់រឿងរាវនិងកន្លងផុតទៅក្រោយពេលភ្លៀងធ្លាក់មេឃនិងស្រឡាស់គ្មានរឿងអ្វីដែលយើងមិនអាចបកស្រាយបានទេ ញាតិញោមត្រូវចេះប្រើសេចក្តីស្រលាញ់ដើម្បីលុបបំបាត់នូវគុំនុំ។

Share